Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wierszem pisane. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wierszem pisane. Pokaż wszystkie posty
Szafirowe wzgórza pokrywają świat,
szafirowym okiem mrugasz mi na znak.
Pod swe skrzydła bierzesz, bym bezpiecznie szła.
Prowadzisz do domu, nim opadnie mgła.
Wnet wszystko jest klarowne, szafiry w słońcu lśnią.
Podziwiam krajobraz, wdycham słodką woń..
Myślę.. chwilo trwaj! Już na zawsze bądź.
We wspomnieniach, w spojrzeniu, w sercu moim siądź.
I nawet gdy odejdziesz, szafiry będą tu.
Zanucą melodię z najpiękniejszych snów.
Przypomną o chwilach, zapisanych w mojej głowie
O czynach, o gestach i o każdym słowie..
Próżno Cię szukać, czas już mnie nie goni..
Szafirowe kwiaty mocno trzymam w dłoni.
Idę znów przed siebie, idę znów ku Tobie,
By świeże kwiaty złożyć na Twym grobie..
Dzisiejszy post jest troszkę bardziej "mój", niż pozostałe. Piszę go nie jako Zagubiona w Wyobraźni, tylko jako ja - Ada.Prowadzisz do domu, nim opadnie mgła.
Wnet wszystko jest klarowne, szafiry w słońcu lśnią.
Podziwiam krajobraz, wdycham słodką woń..
Myślę.. chwilo trwaj! Już na zawsze bądź.
We wspomnieniach, w spojrzeniu, w sercu moim siądź.
I nawet gdy odejdziesz, szafiry będą tu.
Zanucą melodię z najpiękniejszych snów.
Przypomną o chwilach, zapisanych w mojej głowie
O czynach, o gestach i o każdym słowie..
Próżno Cię szukać, czas już mnie nie goni..
Szafirowe kwiaty mocno trzymam w dłoni.
Idę znów przed siebie, idę znów ku Tobie,
By świeże kwiaty złożyć na Twym grobie..
Z racji dzisiejszego święta zapewne większość z Was odwiedziła groby swoich bliskich. Tych, którzy znajdują się "po drugiej stronie życia". Tego dnia jakoś bardziej pamięta się o tych, którzy odeszli. Upamiętnia się ich istnienie kwiatami, czy modlitwą. Niestety po kilku dniach pamięć o nich gaśnie, jak znicze zapalone właśnie dzisiaj, by za rok znowu dać o sobie znać.
Powyższy wiersz został napisany z myślą o bliskiej mi osobie. Nie jestem poetką, a moja "twórczość" wymaga ogromu pracy, ale mimo to jestem z niego dumna. Obrazuje dokładnie to, co chciałam przekazać w dość jasny i przejrzysty sposób.
Utrata kogoś bliskiego jest trudna. Bardzo trudna. Zwłaszcza jeśli trzeba przez to przejść więcej, niż raz w ciągu roku. A życie ludzkie niestety jest ulotne..
Dziękuję za przeczytanie wiersza i tych kilku słów poniżej.
Trzymajcie się ciepło.
- Ada
Gdy kolejny człowiek odchodzi
I ostatni cień nadziei znika
Potok myśli wnet przychodzi
Słyszę tylko zegar. Tyka.
Zagłusza ciszę wydając dźwięk
Jak kat wymierza sekund kilka
Czy potem milknie? Otóż nie..
Pastwi się dalej. I dalej tyka.
Czy to wyrok? Muszę w nim trwać.
Zmagać się z pustką każdego dnia.
Co jednak..
Jeśli to inny jest znak
Jeśli to inny jest znak
Szansa by znaleźć kogoś jak ja.
Ten stary zegar jest znów nadzieją
Niech tyka dalej, póki starczy sił
Kiedyś złe dni może się odmienią
I ktoś tuż obok mnie będzie żył.
Niech dźwięk zegara wciąż rozbrzmiewa.
Niech tyka, póki się nie spełnią sny
Niech najpiękniejszą melodię śpiewa
Melodię miłości. A w niej ja i Ty.
Niech tyka, póki się nie spełnią sny
Niech najpiękniejszą melodię śpiewa
Melodię miłości. A w niej ja i Ty.
Gdy świat w mroku tkwi
Słońce zapomina wzejść
Na niebie tysiące chmur
Wędrują do znanych mi miejsc
Pokonują wiele mil
Obserwując ludzki strach
I nagle topnieją..
Pogrążone we łzach
Skraplają się ku ziemi
Wnikając w suchą glebę
Czekają aż wzejdzie słońce
By znów połączyć się z niebem
A ja siedzę gdzieś za oknem
Obserwując obcy świat
Widzę szczęście
Tak ulotne..
A poza nim jestem ja.
Subskrybuj:
Posty
(
Atom
)
